Home » Zaanstad

TagZaanstad

Maatregelen tegen malafide glazenwassers

Trouw, 16 juli 2024 – Zaanse glazenwassers moeten sinds 1 juli verplicht een vergunning hebben om te kunnen werken. ‘Consumenten die voor een paar tientjes hun ramen laten lappen werken mee aan uitbuiting’

De Zaanse glazenwassersbranche is een wereld van intimidaties, bedreigingen en uitbuiting. Er zijn rapporten, gemeentebrieven en krantenartikelen geschreven over hoe malafide Zaanse glazenwassers klanten van concurrenten met verbale en fysieke agressie proberen over te nemen. Ze maken gebruik van goedkope Bulgaarse arbeidsmigranten die de ramen lappen en in slechte omstandigheden leven.

Kwetsbare sectoren

“Sommige sectoren zijn nou eenmaal zo kwetsbaar en zo gevoelig voor ondermijning en criminaliteit, dat je die onder curatele moet stellen met landelijke wetgeving. Bij de horeca is dat ook het geval”, stelt de burgemeester Hamming van Zaanstad. Hij wil onder andere een landelijke verplichting voor om giraal te betalen om geldstromen zichtbaar te hebben.

Wetgeving tegen mensenhandel

Nu al staat Hamming in contact met de burgemeester van Purmerend om te kijken of Zaanse glazenwassers door de vergunningsmaatregel uitwijken naar naburige gemeenten; het waterbedeffect. In Den Haag ziet hij bereidheid om in te grijpen. Maar actie blijft nog uit. Het nieuwe kabinet, geeft hij mee, kan gebruiken maken van nieuwe EU-wetgeving tegen mensenhandel.

Lees hier verder (origineel bericht)

Dakloos stel woont in auto: ‘wie kunnen we vertrouwen?’

De Orkaan, 28 juni 2024, Zaanstad – Van alle daklozen in Nederland is de helft ooit als arbeidsmigrant naar Nederland gekomen. Ook Zaanstad wordt hiermee geconfronteerd. De Orkaan-ombudsjournalist ging op bezoek bij een Pools stel dat bij gebrek aan een woning al ruim een maand in een auto woont op een Zaans industrieterrein.

Het eerste bezoek aan Pavel (31) vorige week kwam ‘op een slecht moment,’ volgens zijn vrouw. De Pool verzocht ons, veelvuldig gebruik makend van het Poolse scheldvoord kurva, om hem met rust te laten. Een week later, op een snikhete woensdag in juni, is hij in eerste instantie niet bij zijn auto aanwezig. De grijze stationwagen -met fietsen op het dak- staat er verlaten bij: een voertuig dat wellicht beschermt tegen hagel en regen, maar er in de brandende zon niet comfortabeler op wordt.  

In een tankstation in buurt geven de medewerksters aan met hun dakloze buren in hun maag te zitten. ‘Eerst gaven we het stel wel eens een overgebleven broodje, maar later werd dat afgeraden door Handhaving. Anders zou het te comfortabel voor ze worden,’ zegt een van hen. De dames hebben vooral met het stel te doen:

‘Zij hebben hier ook niet om gevraagd. Het zijn eigenlijk heel vriendelijke mensen, maar soms is hij in een slechte bui en dan schreeuwt hij tegen klanten.’

Pavel heeft me herkend van vorige week. ‘Er komen zoveel mensen naar me toe, maar hoe weet ik wie ik moet vertrouwen? Je zegt dat je journalist bent, maar misschien ben je wel van de politie.’ Praten wil hij deze keer wel.

Er zijn momenten waarop hij in begrijpelijk Engels zijn mening duidelijk maakt – op andere momenten klinkt hij warrig. ‘Eigenlijk is het ongelofelijk,’ zegt hij. ‘De tien rijkste mensen van deze wereld bezitten net zoveel als de helft van de wereldbevolking.’ Een claim die gestoeld wordt op een onderzoek van Oxfam. Ook geeft hij aan zich zorgen te maken om het milieu, dierenleed en klimaatverandering.

‘Ik heb mijn vrouw hier in Nederland leren kennen, we zijn nu een paar jaar samen. Maar kinderen op de wereld zetten wil ik niet: moeten ze dan in deze oneerlijke wereld opgroeien? Sommige mensen hebben zoveel eten dat ze de helft weggooien. Anderen hebben helemaal niets. Bovendien kan je zonder geld geen kinderen opvoeden, dus nu is dat zeker geen goed idee.’

Waarom stel je zoveel vragen?

Pavel kwam, net als zoveel landgenoten, naar Nederland om te werken. ‘Met een blik op Zaanstad’s grote werkgever aan de overkant van de straat: ‘daar werken bijna alleen maar Polen. Ik hou een beetje afstand van hen. Niet iedereen heeft het beste met je voor.’ Dat geldt ook voor andere mensen, trouwens. ‘Er komen de hele tijd mensen naar ons toe: politie, handhaving, of anderen, zoals jij. Waarom stel je eigenlijk zoveel vragen, vertel eens wat over jezelf!’

Terwijl de ombudsjournalist vertelt over zijn carrière tot nu toe, zijn recente bezoek aan Polen en zijn visie geeft op de maatschappij, zijn we weer terug bij de auto na bijna een half uur lopen in de brandende zon. We plakken er nog maar een rondje achteraan.

Hoe komt het eigenlijk dat Pavel nu zo vriendelijk is en een week eerder zo agressief over kwam? ‘Ik ben geen verslaafde ofzo,’ stelt de Pool. ‘Maar ik heb ook heus wel eens wat gebruikt. Sigaretten, daar ben ik wel aan verslaafd. Die kan je hier gewoon op straat vinden’, zegt hij, terwijl hij trots de vangst van de ochtend laat zien.  

Pavel’s vrouw -gehuld in rood t-shirt- heeft wel een baan, waardoor er sprake is van enig inkomen. En dat huisvesting een probleem is, begrijpt hij zelf ook wel. ‘Ik heb weinig nodig, maar wel een plek om te wonen. En flexibiliteit is voor mij heel belangrijk.’ Hulp aannemen vindt hij lastig – wat samenhangt met gebrek aan vertrouwen. De Orkaan raadt hem aan om dat wel te doen.

Wanneer het tweede rondje erop zit, zien we vanuit de verte drie handhavers in gele hesjes bij de auto staan. Ze spreken met Pavel’s vrouw. Waar we het nog geen kwartier eerder over hadden, zie ik voor me gebeuren. De handhavers – drie jonge vrouwen- willen niet herkenbaar in beeld. Pavel’s vrouw:

‘Ze vroegen me waarom ik hier ben, of ik in de auto slaap en waarom ik samen ben met mijn man,’

Na enige discussie, waarbij Pavel zijn geduld verliest, vertrekken de drie weer. ‘Oke, we gaan wel weg,’ zeggen ze – met een schuin oog naar de toevallig aanwezige verslaggever. Wanneer ook de ombudsjournalist aanstalten maakt om te vertrekken, vraagt Pavel om nog even verder te spreken. ‘Ik maak nu eenmaal graag contact met mensen.’ Hij geeft een telefoonnummer, zonder zeker te weten of dat klopt. ‘Onze telefoons zijn leeg.’

Zou hij niet toch liever terug willen naar Polen? ‘Nee hoor, ik ben daar in twee jaar niet geweest. Ik wil graag in Nederland blijven. Het liefst in Zaandam.’

Lees hier het originele bericht

Zaanse vergunningplicht voor glazenwassers bijna van start

Zaandams Dagblad, 20 juni 2024 – Vanaf 1 juli geldt in Zaanstad een vergunningplicht voor de glazenwasserij. Het is één van de maatregelen om criminele netwerken, die actief zijn in deze sector, te stoppen. Momenteel zijn er ruim 40 vergunningaanvragen ingediend, dit aantal zal naar verwachting stijgen. Inwoners worden gevraagd om alert te zijn, onder andere door bij hun glazenwasser te checken of ze ook de optie hebben om met bankrekening te betalen (met pin, Tikkie, overschrijven).

Als eerste gemeente in Nederland voert Zaanstad deze maatregel in. Burgemeester Jan Hamming: “Criminele netwerken gaan op een schokkende manier te werk met intimidatie, geweld, afpersing en witwassen, waarbij vooral arbeidsmigranten worden ingezet, uitgebuit en opgehokt in slechte omstandigheden. Door de glazenwasserij te verplichten om óók bankbetalingen te accepteren, maak je het een stuk lastiger voor criminelen om buiten het zicht met contant geld hun malafide praktijken te blijven spekken.”

Aan het aanbod van goede glazenwassers zal het niet liggen: “Er zijn genoeg eerlijke glazenwassers in Zaanstad die niks met criminaliteit te maken hebben. De vergunningplicht en de optie voor bankbetalingen, helpen om het onderscheid te maken tussen de eerlijke ondernemers en de onderwereld. Zo kunnen wij steviger handhaven en kunnen inwoners veel bewuster kiezen met wie ze in zee gaan,” aldus de burgemeester.

Vergunningplicht gaat ver, maar er is meer nodig

Het probleem is hardnekkig, zeker in gebieden die al extra kwetsbaar zijn, zoals Zaandam-Oost en andere gebieden in het Nationaal Programma Leefbaarheid en Veiligheid. Het invoeren van een vergunningstelsel is een verregaande en noodzakelijke ingreep. Tegelijkertijd is er meer nodig om de problematiek effectief aan te pakken en dat kan de gemeente niet alleen. Er is samenwerking nodig met overheidsinstanties zoals de Politie, OM, Belastingdienst en de Nederlandse Arbeidsinspectie, ook deze partijen zien steeds meer de noodzaak om in te grijpen. In een brief heeft burgemeester Jan Hamming met steun van andere burgemeesters, daarbij ook het Rijk om hulp gevraagd om te voorkomen dat het probleem zich verplaatst.

Transparantie en informatie

Glazenwassers zijn per brief geïnformeerd over de vergunningplicht en de manier waarop zij deze kunnen aanvragen.

De aanvraagprocedure duurt 8 tot 16 weken, afhankelijk of de informatie compleet en correct is aangeleverd. De aanvraagprocedure kan langer duren als er aanvullende bronnen in het Bibob-onderzoek geraadpleegd moeten worden. De leges voor de vergunning bedragen € 1877,95 euro, ongeacht of de vergunning wordt afgegeven. Vanaf 1 juli 2024 wordt er gecontroleerd en gehandhaafd op naleving van de vergunningplicht. Bedrijven die een aanvraag hebben ingediend en nog in procedure zitten, kunnen gedurende de procedure hun werkzaamheden voortzetten, mits ze per 1 juli bankbetalingen mogelijk maken.

Burgemeester Jan Hamming: “We zijn ons ervan bewust dat de investering voor de vergunning ook iets vraagt van de glazenwassers die gewoon netjes hun werk doen. Maar met een gerust hart je werk kunnen doen, is ook zeker in het belang van deze ondernemers. Bovendien zullen meer inwoners de keuze gaan maken voor diegenen die een vergunning hebben. Uiteindelijk móéten we dit samen doen om te zorgen voor veilige, leefbare wijken.”

Lees hier het originele bericht

Bewoners willen om tafel met wethouder over verkamering

De Orkaan Zaanstad, 12 juni 2024 – Een groep bewoners van Westerwatering, die al jaren aan de bel trekt over overlast van verkamering, wil in gesprek met woonwethouder Harrie van der Laan (POV). ‘Wij zijn al jaren in de weer met goed gedocumenteerde bezwaarschriften, maar we missen een luisterend oor bij de gemeente,’ aldus Terry de Boer, een van de bewoners.

Verkamering, het opdelen van een woonhuis in verschillende kamers die apart worden verhuurd, is een lucratieve bezigheid. Wanneer je een woning verbouwt tot zeven verschillende kamers, waar -veelal- arbeidsmigranten en andere woningzoekenden terecht komen, dan kan je al gauw drie tot vier duizend euro per maand binnenhalen aan huurinkomsten.

Maar hoewel het lucratief is, wordt verkamering niet altijd gewaardeerd door de overige buurtbewoners. In delen van Zaanstad is verkameren verboden – maar in Westerwatering is er van alles mis gegaan rondom het voorgenomen verkameringsverbod in de wijk. Terry de Boer kan erover meepraten. ‘Wij hebben in Westerwatering last van een overvloed aan auto’s en het geeft geregeld overlast als zoveel mensen in een woning wonen. Denk aan luide muziek en blowen op straat. Maar er waren recent ook ’s avonds laat ruzies in het verkamerde huis verderop in de straat.’ De Boer, die al 15 jaar in de wijk woont, is al ruim 4 jaar bezig met het thema. Terry de Boer:

‘Mijn grootste zorg is de brandveiligheid. In 2020 vloog in Zaanstad zo’n verkamend pand in brand. Dat was een wake-up call voor mij. Toen dacht ik: hoeveel risico lopen wij hier eigenlijk? Wij hadden toen al geconstateerd dat er wel heel veel mensen woonden in een bepaalde woning. Toen is onze strijd begonnen. Inmiddels is er zelfs een app-groep over verkamering, met mensen uit Westerwatering die ervaringen met elkaar delen.’

De gemeente Zaanstad probeert al geruime tijd om ook Westerwatering toe te voegen aan het ‘verkameringsverbod’ in Zaanstad – maar een VVD voorstel daarvoor kreeg te weinig steun. Half mei kwam wethouder Harrie van de Laan (POV) behoorlijk onder vuur te liggen, toen bleek dat er een streep ging door gemeentelijke plannen om de verkamering in Westerwatering aan te pakken. Bewoner Terry de Boer:

‘Wij zijn als bewoners al jaren bezig om bij de gemeente aan de bel te trekken, en dan wordt er zo geblunderd. Zijn ze opeens meldingen over overlast kwijt. Zaanstad faalt, de burger betaalt. Waarom werden wij hier niet netjes over ingelicht? We moesten het nieuws op De Orkaan lezen.’

Terwijl een aantal eigenaren van verkamerde panden met een schadeclaim tegen de gemeente dreigt, beraden de bewoners zich op verdere stappen. ‘Misschien moeten wij ook maar eens een schadeclaim overwegen,’ vertelt De Boer aan de ombudsjournalist van De Orkaan. ‘Maar we staan zeker ook open voor een goed gesprek met de wethouder, om van hem te horen wat nu de volgende stappen zijn. Dat heeft onze voorkeur. Daarom gaan we deze week een verzoek tot zo’n gesprek naar de gemeente sturen.’

Het plan om een stevig gesprek met de wethouder aan te vragen wordt ondersteund door gemeenteraadslid Annemarie van Nieuwamerongen (VVD), die zelf ook in de wijk woont en ervaring heeft met verkamerde panden vlakbij haar woning. Ook fractievoorzitter Natasja Cornelisse van de PVV laat aan De Orkaan weten het verkameringsdossier op de voet te volgen.

Lees hier het originele bericht

×