Tagboek

Parool, 29 oktober 2026 – Waarom heeft u een boek over arbeidsuitbuiting geschreven?

Een luxe leven hier kan elders in de wereld rimpelingen veroorzaken, realiseerde ik me toen ik, vanaf mijn achttiende, begon met reizen. Later, als journalist, wilde ik dat onderzoeken. Zo ben ik bijvoorbeeld naar Ethiopië gegaan om te zien waar onze bloemen vandaan komen.”

[ ]

U belicht in Dat gebeurt hier niet dan ook de mens achter de arbeidsmigrant.

“Iedereen zorgt voor elkaar en voor de kinderen. Want als arbeidsmigrant leef je onder de radar. Het systeem werkt niet voor jou, dus werk je voor elkaar. Er zijn heel mooie verhalen. Maar veel is schrijnend. Denk aan de vrouw die met haar twee kinderen, die hier geboren zijn, al vijftien jaar in een eenkamerappartement in Buitenveldert woont. De kinderen mogen hier onderwijs volgen, maar als ze achttien zijn, houdt het op. Dan zijn ze simpelweg ongedocumenteerd, terwijl ze zien hoe hun moeder zich elke dag kapot werkt.”

Lees hier verder (origineel bericht)

Trouw, 26 oktober 2026 – In De laatste namen van Łukasz schetst Jaap Robben een indringend portret van een vermiste Poolse arbeider, en hoe goed het onze Europese economie uitkomt dat mensen als Lukasz onzichtbaar blijven.

In een Duitse houtzagerij gebeurt een ongeluk, de veiligheidsprotocollen zijn niet in acht genomen. De mannen die er werken zijn geen Duitsers; ze komen uit Bulgarije, Polen, Albanië. De eigenaar wil geen gedoe en laat een zwaargewonde arbeider naar een Nederlands ziekenhuis brengen, vlak over de grens.

Jaap Robben toont in De laatste namen van Łukasz hoe goed het onze Europese economie uitkomt dat mensen als Łukasz anoniem en onzichtbaar zijn en blijven. Zouden zijn lotgevallen in de krant staan, dan zou hij ongetwijfeld ‘een Poolse arbeidsmigrant’ worden genoemd.

Lees hier verder (origineel bericht)

Gelderlander, 13 oktober 2026 – Een Pools meisje reist naar West-Europa, op zoek naar haar verdwenen vader. Zo begint de nieuwe roman van Jaap Robben, een spannende zoektocht in de verborgen wereld van arbeidsmigranten. „Maar ook een verhaal over hoe mensen elkaar kennen en niet kennen. Wie was Lukasz?”

Robben omschrijft zijn boek als ‘een detective zonder moord of dader’. „Een reconstructie van een leven dat zichtbaar wordt als het verdwijnt”, licht hij toe. „Gaandeweg ontdekt de lezer wie Lukasz was: een vader, zoon, arbeider, buurman, geliefde, baas van een hondje.”

Al die getuigenissen vertellen een stukje van de hoofdpersoon van De laatste namen van Lukasz. Een fictief personage. Maar de omstandigheden en gebeurtenissen zijn wel gebaseerd op onderzoek en eigen ervaring van de schrijver.

Lees hier verder (origineel bericht)