Roosendaal, 28-03-2025
Geachte heer De Schryver,
Onze stichting heeft met verbazing kennisgenomen van uw schrijven aan minister Van Hijum. Kort samengevat verzoekt u de minister om een door de Tweede Kamer aangenomen motie naast zich neer te leggen. In onze ogen is dat een ondemocratische oproep. Een meerderheid van de volksvertegenwoordiging in Den Haag maakt zich terecht zorgen over de omstandigheden waarin veel arbeidsmigranten in Nederland moeten overleven. Maar u, als wethouder van een gemeente waar veel arbeidsmigranten zijn gehuisvest, verzoekt de minister vriendelijk om de andere kant op te kijken.
In uw brief rept u over de cruciale rol die arbeidsmigranten spelen in de economie. Wellicht is het u niet helder dat veel bedrijven waar arbeidsmigranten momenteel werkzaam zijn helemaal niet bijdragen aan onze economische welvaart en zeker niet aan de door u bepleite brede welvaart.
In uw regio zijn het vooral de distributiecentra en de landtuinbouw waar voornamelijk arbeidsmigranten het werk verrichten. Maar wat is de netto bijdrage van deze bedrijven aan onze economie?
De logistiek hanteert zogenaamde ‘bodemtarieven’ en de meeste goederen die in deze logistieke centra worden verwerkt zijn eerst geïmporteerd om vervolgens over de grens te verdwijnen. Ook de landtuinbouw in uw regio bloeit; voornamelijk op arbeidsintensieve wijze: z.g. volle grond tuinbouw. Zolang arbeidsmigranten onbeperkt beschikbaar, en door tijdelijke constructies goedkoop blijven, wordt er nauwelijks geïnvesteerd in innovatie. Het blijft makkelijker om arbeidsmigranten uit te buiten dan om te investeren in innovatie en automatisering.
Wat leveren voorgenoemde bedrijfstakken Nederland werkelijk op? In ieder geval nauwelijks werkgelegenheid voor Nederlanders en geen lokale investeringen. De logistieke bedrijven ontsieren ons landschap. En de internationale werknemers geven veel overlast; vooral omdat deze mensen door de uitzenders en inleners stelselmatig slecht worden behandeld. Indien u daaraan twijfelt, is het wellicht goed om de toespraak die Emile Roemer recent bij de SER hield, nog eens terug te kijken. Hij legt haarfijn uit wat de toestand is van de uit de hand gelopen arbeidsmigratie in Nederland. Het is een keihard verdienmodel geworden. En minister Eddy van Hijum was daar duidelijk over in Binnenlands Bestuur: “dit verdienmodel moet kapot.”
In uw brief rept u over onvergunde en ongewenste huisvesting waar, volgens u, moeilijk op te controleren is. Daar wilt u met grootschalige huisvesting een einde aan maken. Hoe goed uw bedoelingen ook zullen zijn, dit zal niet werken. Hoe beweegt u het ene bedrijf om hun panden op te geven en te gaan huren in de duurdere, grootschalige locatie van een ander bedrijf? In een markt die puur draait op winstmaximalisatie, is dit een utopie. Met het toevoegen van grootschalige shortstay huisvesting zal de overlast niet af- maar juist toenemen. Er komen dan namelijk nog meer arbeidsmigranten naar uw gemeente, wat nog meer kans geeft op uitbuiting en onterecht ontslag op staande voet. Dit kan nooit de bedoeling zijn, zeker ook in het licht van het aantal reeds dakloze arbeidsmigranten in uw regio.
Binnen uw gemeente vernemen we dat omwonenden veel overlast hebben van, en onveiligheid ervaren door grote arbeidsmigrantenlocaties in uw buitengebied, die soms zonder vergunning gebouwd zijn maar daarna wel werden gedoogd. Toch kunnen de verantwoordelijke ondernemers, op een steenworp afstand, plannen maken voor alweer een nieuw complex. Uw collega, wethouder Daan Janssen, zei in de Peel en Maas van 27 maart open te staan voor dit plan. Het gaat hier om een locatie waar twee arbeidsmigranten zonder privacy op één kleine kamer moeten verblijven, in het buitengebied zonder voorzieningen. Een plan wat dus niet voldoet aan de adviezen van de commissie Roemer. Arbeidsmigranten worden daar niet beter van en omwonenden zullen wederom de lasten ervaren. Er is slechts één grote winnaar: de ondernemer die veel geld gaat verdienen aan dit project.
Om de situatie daadwerkelijk ten goede te keren, zal uw gemeente keuzes moeten maken. Hierbij valt te denken aan keuzes aangaande de gewenste bedrijvigheid. Het niet meer vergunnen van bedrijven die bijna volledig op arbeidsmigranten draaien. En ook de keuze om strikt te gaan handhaven op onvergunde en ongewenste bewoning. Arbeidsmigranten huisvesten ver van de bewoonde wereld, op een plek zonder voorzieningen, is een bewezen manier om mensen zich tot derderangsburger gedegradeerd te laten voelen.
Het in de pas blijven lopen met de wensen van de uitzend- en huisvestingslobby lost in ieder geval niets op en is niet meer dan een goed recept voor het onleefbaar maken van uw gemeente.
Met vriendelijke groet,
Joost van Woelderen
Voorzitter
Stichting Bewonersbelangen Arbeidsmigratie