28 maart 2026 – Column door Ewa van Rooij – Niepokulczycka -Vandaag was ik te gast bij Mariusz, de bedenker van de Poolse uitzending bij Zwartewater FM. Zoals altijd was het gezellig — maar ook een gesprek dat bleef hangen.
We spraken over arbeidsmigranten, uitzendkrachten en mensen die hier wonen. Mensen zoals wij. Mensen die vaak in één woord worden gevangen, maar in werkelijkheid zoveel meer zijn.
Op een gegeven moment stelde ik een vraag die misschien simpel klinkt, maar dat absoluut niet is:
Wanneer ben je geen arbeidsmigrant meer?
Is dat een kwestie van tijd?
Na vijf jaar? Tien jaar? Een generatie?
Of zit het ergens anders?
Wat heb je nodig om die status achter je te laten?
Een stabiele baan?
Een huis?
Je gezin om je heen?
Of gaat het om iets minder tastbaars — iets van binnen?
Want laten we eerlijk zijn: je kunt alles “op orde” hebben en je toch nog een vreemde voelen. Alsof je ergens logeert in plaats van leeft. Alsof je altijd een beetje op doorreis bent.
Thuis voelen is geen vinkje dat je zet.
Voor mij is het geen toeval geweest.
Het was een bewuste keuze.
Ik heb ervoor gekozen om me hier thuis te voelen.
Door de taal te leren.
Door gewoontes te begrijpen.
Door mensen echt te leren kennen.
Niet door mijn afkomst los te laten — maar door er iets naast te bouwen.
Ik heb twee vaderlanden.
Twee huizen.
Ik ga naar huis.
En ik kom thuis.
Zo simpel is het voor mij geworden.
Maar ik weet ook dat dat niet voor iedereen zo voelt.
Dus ik ben benieuwd:
Voelen jullie je hier thuis?
Of zijn we — misschien zonder het hardop te zeggen — toch vooral permanente gasten?
Pozdrawiam Ewa