30 april 2026 – Column door Ewa van Rooij – Niepokulczycka – Ik zie het elke week. Twee werelden die elkaar nodig hebben, maar elkaar niet vertrouwen.
Aan de ene kant de arbeidsmigrant. Mensen die hier komen om te werken, geld te verdienen, iets op te bouwen. En ja, daar gaat het vaak mis. Beloftes die mooier zijn dan de werkelijkheid. Uren die ineens minder worden. Huisvesting die vastzit aan je baan, dus als je werk wegvalt, sta je ook op straat. Te afhankelijk. Te kwetsbaar.
Maar dat is niet het hele verhaal.
Aan de andere kant zie ik werkgevers die investeren. Die alles regelen: werk, planning, vervoer, soms zelfs huisvesting. En dan… komt iemand gewoon niet opdagen op de eerste werkdag.
Geen bericht. Geen telefoontje. Niets.
Of iemand werkt één dag en verdwijnt. Omdat er ergens anders een paar euro meer te verdienen is. Of omdat het werk toch niet bevalt. Prima. Maar zeg dat dan.
Telefoons die niet worden opgenomen. Berichten die onbeantwoord blijven. Afspraken die niets waard blijken.
En ondertussen gebeurt het andersom net zo hard.
Uitzendkrachten die na één dag naar huis worden gestuurd: “niet snel genoeg”, “past niet”. Geen uitleg. Geen kans.
Vandaag nodig, morgen overbodig.
Dus wat krijg je?
Ergernis. Wantrouwen. Steeds minder respect.
De werkgever denkt: ze nemen het niet serieus.
De arbeidsmigrant denkt: ik ben hier toch maar een nummer.
En eerlijk? Allebei hebben ze daar redenen voor.
Dat is het lastige. Dit is geen zwart-wit verhaal.
Dit is grijs. Heel grijs.
Een wereld waarin aan beide kanten dingen niet kloppen.
Waarin te makkelijk beloftes worden gedaan.
En net zo makkelijk worden gebroken.
Maar als niemand meer doet wat hij zegt… hoe bouw je dan ooit iets op?
Een werkrelatie begint niet met contracten. Die begint met gedrag.
Kom opdagen als je ja zegt.
Laat iets weten als je niet komt.
Beloof als werkgever alleen wat je ook echt waarmaakt.
En behandel mensen niet alsof ze morgen toch weer vervangen worden.
Het zijn geen grote oplossingen. Maar misschien wel de enige die werken.
Want zolang beide werelden blijven wijzen naar elkaar, verandert er niets.
Pas als we durven zeggen: we doen dit allebei, kan er iets verschuiven.
En misschien begint respect niet bij systemen.
Maar gewoon… bij terugbellen.
Pozdrawiam Ewa