Volkskrant, 9 juli 2026 – Commentaar – Twintig jaar flexibilisering heeft honderd jaar arbeidersemancipatie weggevaagd, aan de onderkant van de arbeidsmarkt althans.
[ ]‘Erg hoge huren voor een bed op een gedeelde kamer. Onderbetaling. Onterechte inhoudingen op het loon. Terugkerende arbeidsongevallen. Illegale tewerkstelling. Grootschalig ontslag op staande voet. Hoge onverwachte bijkomende kosten voor reguliere arbeidsmiddelen zoals messen en persoonlijke bescherming. Intimidatie. Geweld.’
Dat zijn arbeidsomstandigheden die begin vorige eeuw in Nederland alomtegenwoordig waren, maar waartegen sindsdien met succes is gestreden. De verenigde arbeiders eisten en kregen vakbonden, arbeidswetten, cao’s, inspraak en sociale vangnetten. Weinig Nederlanders met vaste arbeidscontracten zouden pikken wat mensen in de vleesverwerkende industrie overkomt.
Lees hier verder (origineel bericht)