Trouw, 9 oktober 2026 – Op de herdenking van een naamloze dakloze die door kinderen dood werd gevonden in een Rotterdams park, liepen de emoties hoog op.
[ ]Drie kinderen van tien troffen zijn lichaam aan op een matrasje. Lang bleef daarna de identiteit van de man, die twee maanden geleden stierf, onbekend. Ook hoe hij is gestorven, is onbekend, maar de politie gaat niet uit van een misdrijf. Aanvankelijk had niemand enig idee wie hij was. In de opvang en in de stad was hij geen bekend gezicht. Summier is de informatie die twee maanden later alsnog naar buiten is gekomen. De gestorven dakloze kwam uit Letland. Zijn geboortejaar: 1990.
[ ]Bibberend van de emotie draagt wijkraadslid De Kramer ’s avonds een tekst voor. “Naar een land gekomen, een plek”, zegt hij. “Het strandde op een plek die niemand had gewild.” Even later briest hij: “We hebben in de wijk de afgelopen vijfentwintig jaar gezien dat heel veel van deze arbeidsmigranten worden gebruikt als wegwerpartikel.”
“Als ze niet meer bruikbaar zijn voor de malafide uitzendbureaus die hier opereren, worden ze door kleerkasten letterlijk hun kamer uit gesodemieterd. En dan ook echt bij kop en kont naar buiten gedonderd, hè. Met een matrasje en een doosje met spullen erachteraan.” Veel van de afgedankte arbeidsmigranten raken vervolgens dakloos, ziet De Kramer. “Dit is een groot maatschappelijk probleem. Ik sta hier met het schaamrood op de kaken.”
Lees hier verder (origineel bericht)