Van Doorne, 16 november 2026 – Vastgoedinvesteerders en projectontwikkelaars die zich richten op short stay concepten staan voor ingrijpende wijzigingen. Zowel het Ministerie van Financiën als het Ministerie van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening hebben voorstellen aangekondigd die de exploitatie van kortdurende verhuur fundamenteel zullen veranderen. In beide aangekondigde voorstellen staat een harde grens van 30 dagen centraal.
Het gevolg is dat short stay-concepten voortaan fiscaal en huurrechterlijk aan dezelfde tijdsgrens worden getoetst. Voor de vastgoedpraktijk betekent dit dat bestaande en geplande exploitatiemodellen opnieuw moeten worden beoordeeld, met directe gevolgen voor rendement, contractstructuren en risicoallocatie.
[ ]In de huidige civiele praktijk geldt dat een huurovereenkomst slechts dan buiten de reguliere huurbescherming valt indien voor alle betrokkenen evident is dat sprake is van huur naar aard van korte duur. De rechtspraak benadrukt daarbij steeds dat deze uitzondering zeer terughoudend moet worden toegepast. In de praktijk wordt zij echter structureel gebruikt voor short stay-verhuur aan arbeidsmigranten, expats en internationale studenten, vaak voor perioden van meerdere maanden.
De minister acht deze praktijk onwenselijk en juridisch onvoldoende helder en beoogt met de voorgestelde 30-dagenregel een eenduidig en handhaafbaar criterium te introduceren. Indien het voorstel wordt doorgevoerd, vallen huurovereenkomsten voor woonruimte met een duur van meer dan 30 dagen automatisch onder het reguliere huurregime, inclusief huurbescherming, huurprijsregulering (WWS) en de toepasselijkheid van de Wet goed verhuurderschap. Gemeenten krijgen daarnaast expliciete handhavingsbevoegdheden om oneigenlijk gebruik van short stay-constructies bestuursrechtelijk aan te pakken.
Lees hier verder (origineel bericht)